Daniëlle:
Ik heb inmiddels ruim 3 jaar les van Kim met mijn paard Olaf. En ik vind de
les in een woord gewoon super!!!
Ik heb na een "burn-out" Kim toevallig ontmoet en nadat ik haar heb
zien les geven heb ik haar gevraagd of ze mij ook les wou geven. Ik had op
dat moment veel problemen met mezelf waardoor ik al helemaal niet door een
deur kon met mijn paard Olaf die vrij jong en sterk was. Kort gezegd ik was
onzeker en was een en al spanning. Nadat we helemaal terug naar het begin zijn
gegaan (voelen wat doet mijn lichaam en wat voel ik bij het paard) zijn we
langzaam maar zeker een team geworden en heb ik geleerd om te genieten van
mijn paard en dat doe ik elke dag steeds meer.
Iedereen heeft iemand nodig
die jouw persoonlijk kan begeleiden en iemand die bij je
past. Dat je plezier hebt in je paard en op een ontspannen
manier ook nog op een bepaald niveau dressuurmatig kan rijden
dat is voor mij de ideale combinatie.
Kim, bedankt !
"Met
het paard op ontdekkingstocht naar jezelf"
Hanneke:
Jarenlang heeft mijn dochter geholpen bij het paardrijden voor gehandicapte kinderen.
Daar leerde ze ook Kim kennen. Mij leek het paardrijden ook ontzettend leuk,
maar omdat ik MS heb wilde ik niet gaan lessen bij een manege. Mijn dochter
wist dat Kim ook rijles gaf en daarbij rekening kan houden met beperkingen
die iemand heeft. Na enige aarzeling heb ik Kim gebeld en een afspraak gemaakt.
Tenslotte wilde ik heel graag paardrijden. Kim kon me geruststellen dat ik
zelf kon aangeven wat wel en wat niet ging. Dat vind ik fijn om te horen,
want ik wilde geen rijles om iets groots te presteren, maar gewoon om lekker
bezig te zijn. Het paard waar ik op zou rijden, Bothildûr, oftewel
Bo, bleek gelukkig niet zo heel groot! Dat is toch wel even wennen als je
nooit met paarden bent omgegaan.
Ik ben eenmaal per week gaan lessen. Ze zeggen wel dat alle begin moeilijk is,
maar dat is mij echt meegevallen. Het moeilijkste vind ik nog steeds het in het
zadel klimmen! Voor een toeschouwer moet dat een heel komisch gezicht zijn, maar
goed, het moet!
Ik vind zelf dat ik al heel wat geleerd heb. En tegelijkertijd oefen ik mijn
spieren nog. Ik heb er dan ook geen spijt van dat ik ermee begonnen ben. Het
is iedere week weer een inspannende ontspanning.
Joep Timmers:
Ongeveer een half jaar geleden kwam ik door een vriendin in aanraking met "equijoy".
Zij reed daar al een poosje en toen dacht ik - omdat ik 25 jaar geleden ook lange
tijd gereden heb - misschien vind ik dat nog wel leuk - kan ik dat nog, en: misschien
doet het me wel goed!
Na het overlijden van mijn man zit ik vrij regelmatig in een dipje en kom daar
dan moeilijk uit.
Nu verheug ik me op m'n wekelijks kontakt met - en ritje - op Maggie.
Helaas gaat door mijn leeftijd (76 jaar) het op- en afstappen, etc. niet meer
zo gemakkelijk (eigenlijk viel dat tegen!) maar dank zij Kim verloopt ook dat
allemaal prima. Het plezier is er in ieder geval nog steeds.
Ook weer dank zij Kim met haar rustige en begrijpelijke begeleiding overwinnen
we samen kleine moeilijkheden. Zij voelt goed aan of ik wel of niet prettig in
m'n vel zit en dan is het fijn om er over te kunnen praten.
Kortom, ik ben blij "equyjoy" en Kim en Maggie op mijn pad te zijn
tegengekomen.
En ik hoop dat dit nog mag voortduren.
